Director’s note
งานวรรณกรรมของเวอร์จิเนียวูล์ฟ ขึ้นชื่อว่าดีมากและอ่านยากมาก ด้วยวิธีการเขียนแบบกระแสสำนึกที่แปลก มีความลื่นไหลและคำไพเราะเหมือนบทกวี แต่ก็ฉันอยากทำงานของนักเขียนหญิงท่านนี้สักครั้งเพราะได้รับแรงบรรดาลใจจากประวัติชีวิตของเธอซึ่งเป็นนักเฟมินิสต์รุ่นแรก ติดใจกับหนังที่ได้ดูเมื่อนานมาแล้วเรื่อง Orlando รู้สึกกระทบใจจากประโยค “ผู้หญิงต้องมีเงินและห้องที่เป็นของตัวเองถ้าจะเขียนนิยาย” จากเรื่อง A Room of One’s Own สะเทือนใจกับประโยคที่ว่า “ผู้หญิงเขียนหนังสือไม่ได้” “ผู้หญิงวาดภาพไม่ได้” จากเรื่องนี้ To the Lighthouse และประทับใจกับหนังเรื่อง The Hour
จาก To the Lighthouse มีเรื่องตัวละครและเรื่องราวมากมาย เหมือนเราได้เข้าไปอยู่ในหัวของตัวละครหรือผู้เขียน และเห็นภาพสะท้อนของผู้หญิงยุคเก่า ซึ่งฉันคิดว่าผู้อ่านแต่ละคนก็จะมีภาพในหัว มีการคิดมีการตีความเป็นแบบของตัวเอง ดังนั้นฉันจึงไม่อยากครอบครองการตีความนั้นมาเพื่อเล่าเรื่องในแบบละคร ฉันสนใจการตกกระทบจากตัววรรณกรรมที่มีต่อนักเขียนบทผู้หญิง เมื่อเราได้บทแนวกระแสสำนึกในแบบของอรดา และจากตัวบทนั้น ฉันก็ได้ทำงานต่อกับนักแสดงทั้งสามคนด้วยกระบวนการทำงานกลุ่ม ค้นหา ทดลองเพื่อนำไปสู่การแสดง ฉันสนใจ image work ที่มาจากตัวหนังสือ เราทำงานกับ คำ การเคลื่อนไหว พลวัตของแต่ละคนและของกลุ่ม เสียง และดนตรี โดยที่เปิดช่องว่างให้นักแสดงได้ขยับขับเคลื่อนในแบบที่มีอิสระแล้วเราไปด้วยกัน
เหมือนกับว่าจุดหมายปลายทางหรือประภาคารมันอยู่ตรงนั้น บางคนอาจไปถึง แต่บางคนกลับไปไม่ถึง แต่ระยะทางและการเดินทางนั้นกลับสำคัญยิ่งกว่า
-สินีนาฏ เกษประไพ-
Virginia Woolf’s work of fiction is known to be very well written and very difficult to read. She used stream of consciousness as a narrative device, and her words are beautiful and flow like poetry. I would like to work with her writing because I was inspired by the story of her life as a feminist in the early feminist movement. I was touched by the movie Orlando, and I was moved by her quote “A woman must have money and a room of her own if she is to write fiction” from A Room of One’s Own. I was affected by the phrases “Women can’t write. Women can’t paint” from To the Lighthouse, as well as the movie The Hour.
To the Lighthouse is a novel with many characters and many stories. It’s as if we could get inside the character’s head or inside the writer’s head. It is a reflection of women in the past, which I believe each reader must have their own interpretation. Therefore, I don’t want to tell the story and impose my own interpretation on anyone. I am interested in the impact of literature on female playwrights. We got the script by Orada, which was also written as a stream of consciousness. And from the script, I worked with the three performers as a group with devising process. I am interested in image work that comes from words. We explored, experimented, and created a performance not drama. We worked with words, movements, sound, music, and the dynamics of each individual and ensemble of the group, with some room for each performer to move freely.
And from that, we go forward together as if the destination or the lighthouse was there. Some people may reach the destination; some may not. But the distance and the journey are more important than the destination.
-Sineenadh Keitprapai-
แนะนำนักแสดง ใน Women and the Lighthouse ผู้หญิงกับประภาคาร (4)
สินีนาฏ เกษประไพ
Artistic director คนปัจจุบันของพระจันทร์เสี้ยวการละคร เป็นนักทำละครที่มีผลงานการแสดงกำกับการแสดงและทำงานเบื้องหลังการแสดงอย่างต่อเนื่องมากว่ายี่สิบปี มีผลงานในหลายรูปแบบทั้งละครพูด ละครในแนว Physical theatre, Movement-based performance และ Devising theatre มีผลงานลัครที่สะท้อนประเด็นสังคมการเมือง และประเด็นผู้หญิง นอกจากนี้ยังเป็นอาจารย์พิเศษสอนการแสดงในหลายสถาบันการศึกษา และเปิด workshop การแสดงตามที่ต่างๆ
ผลงานการแสดงและกำกับการแสดง เช่น
“Butoh : Blowing”, “Women in Dystopia”, “Woyzeck : the Unfinished story”, “เงา-ร่าง Shade Borders”, “S-21”, “รื้อ Being Paulina Salas and the Practice”, “ยังเยาว์ Immature”, “I have Alice in Mind”, “Rice Now”, “I Sea Project”, “ผีแมวดำ Vinegar Tom”, “เส้นด้ายในความมืด A Thread in the Dark”
Sineenadh Keitprapai
is the current artistic director of the Crescent Moon theatre. She is a theatre practitioner who has been working as a director, actor, and behind the scenes continuously for over twenty years. Her work varies in forms, such as, spoken drama, physical theatre, movement-based performance, and devising theatre, and reflects social, political, and women’s issues.
She also teaches acting and movement in many educational institutions and conducts her own acting and movement workshops at various places.
Some of her acting and directing work includes:
“Butoh : Blowing”, “Women in Dystopia”, “Woyzeck : the Unfinished story”, “Shade Borders”, “S-21”, “Being Paulina Salas and the Practice”, “Immature”, “I have Alice in Mind”, “Rice Now”, “I Sea Project”, “Vinegar Tom”, and “A Thread in the Dark.”
photo : Cheeranat.Photographer
แนะนำนักแสดง Women and the Lighthouse ผู้หญิงกับประภาคาร (3)
อรดา ลีลานุช
เป็นสมาชิกพระจันทร์เสี้ยวการละคร ตั้งแต่ปี 2554 มีผลงานเขียนบท และการแสดง นอกจากนี้ยังเป็นผู้จัดและนำกระบวนการเทศกาลละครยี่สิบสี่ชั่วโมง “24 hr Festival” ทั้งสามครั้งอีกด้วย ปัจจุบันนอกจากทำละครแล้ว ยังเป็นนักแปล และเป็นอาจารย์สาขาการละคอน คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผลงานเขียนบท
“Project ¼” , “Page 2 Stage”, “ในห้องสีเทา”, “[un]tied” และร่วมเขียนบท “สมันตัวสุดท้าย” , “สมันโผล่มาอีกตัว”
ผลงานการแสดง
ในห้องสีเทา (โดยพระจันทร์เสี้ยวการละคร), นักการละครต้องตาย (โดยพาสเทลเธียเตอร์), Happy New Year Mr. Smith(ละครโดย นพพันธ์), เงา-ร่าง Shade Borders(พระจันทร์เสี้ยวการละคร)
Orada Lelanuja
has been a member of Crescent Moon Theatre since 2011. She is a playwright, performer, and coordinator for the 24 hour play festival. She is also a translator and teaches theatre at Faculty of Fine and Applied Arts, Thammasat University.
Some of her playwriting work includes Project ¼, Page 2 Stage, In the Grey Room, [un]tied, and The Last Schombrgk’s Deer (co-writer).
Some of her past acting work includes Project ¼, In the Grey Room, The Dramatist Must Die, Happy New Year Mr. Smith, and Shade Borders.
photo : Cheeranat.Photographer
แนะนำนักแสดง ใน Women and the Lighthouse ผู้หญิงกับประภาคาร (2)
ปานมาศ ทองปาน
นักทำละครรุ่นใหม่ที่มีประสบการณ์การแสดง กำกับการแสดง และทำละครตั้งแต่อยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย เช่น ละคอนเวทีเรื่อง “The Voyage” (ละคอนของคณะศิลปกรรมศาสตร์ มธ), “ทำไมเรายังไม่วาร์ป” (โดยกลุ่ม Noir Theatre), “สัตว์-สวน” (โดยกลุ่ม Anti-thesis) ปัจจุบันเพิ่งจบจากสาขาการละคอน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และกำลังเตรียมงานละครเรื่องใหม่อยู่
มีผลงานเขียนบท ประพันธ์เพลง และกำกับละครเพลงเรื่อง “Dilok Von Siam” และผลงานล่าสุดในปีนี้ ประพันธ์เพลงให้กับการแสดง “For Fury and Passion” (ละคอนของคณะศิลปกรรมศาสตร์ มธ)
Panmas Tongpan
is a young theatre maker who has been working in the theatre since her college days. For example, she was in "The Voyage", "tam-mai-rao-yang-mai-warp", and "Satva-Reversed". She recently graduated from the Faculty of Fine and Applied Arts, Thammasat University, majoring in theatre. She wrote the script and the music and directed "Dilok Von Siam" a musical. This year she wrote the songs and music for “For Fury and Passion” (Fine and Applied Arts, Thammasat University production). She is working on her new work at the moment.
photo : Cheeranat Chiarakul
แนะนำนักแสดง ใน Women and the Lighthouse ผู้หญิงกับประภาคาร
ศุภิสรา วันชาญเวช (แบมแบม)
นักแสดง-นักทำละครรุ่นใหม่ ที่มีผลงานการแสดงตั้งแต่ยังเป็นนักเรียนละคร ปัจจุบันเพิ่งจบการศึกษาจากสาขาการละคอน คณะศิลปกรรมศาตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
แบมแบมมีความสนใจในด้านการแสดงเป็นอย่างมาก เพราะการแสดงทำให้แบมเห็นแง่มุมใหม่ๆของการใช้ชีวิต ถึงแม้ช่วงนี้จะยุ่งกับการหางาน แต่แค่ได้มาขยับร่างกาย ปล่อยความคิดไปกับบทก็ทำให้มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
ผลงานการแสดงที่ผ่านมา
"The Voyage" (ละคอนของคณะศิลปกรรมศาสตร์ มธ), "ทำไมเรายังไม่วาร์ป" (โดยกลุ่ม Noir Theatre), “Rice Now” และ “Woyzeck : the unfinished story” (โดย พระจันทร์เสี้ยวการละคร), "หมู่บ้านแสนสุข" (โดยกลุ่ม Yellow Fox Theatre) และ “ตำนานหมาป่าแดนหนาว The Ice Wolf” (ละคอนธีสิสคณะศิลปกรรมศาสตร์ มธ)
Supissara Wanchanwech (Bam Bam)
is a young actor/theatre maker who has been working in the theatre since her college days. She recently graduated from the Faculty Fine and Applied Arts, Thammasat University, majoring in theatre. Bam Bam is interested in acting and performing arts because acting has shown her some new perspectives on life. At the moment, she is busy looking for work, but she is very happy that she is able to move her body and get immersed in the text.
Some of her past work includes: "The Voyage", "tam-mai-rao-yang-mai-warp", "Rice Now", "Woyzeck: the unfinished story", "Happy Village" and "The Ice Wolf" (her thesis production at Thammasat University).
photo : Cheeranat.Photographer
ฺBangkok Theatre Festival 2019 ปีนี้มาธีม Theatre Farm
มีละครเวทีและการแสดงให้เลือกชม เกือบ 40 การแสดง
จัดเรียงมาพบท่าน 1-17 พ.ย. นี้
สามารถดาวน์โหลดตารางได้ที่ https://www.bangkoktheatrefest.com/all-program
หรือรับแผ่นโปรแกรมได้ที่ box office ชั้น 4 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร BACC
การแสดงชิ้นใหม่ของเรา "ผู้หญิงกับประภาคาร" Women and the Lighthouse จะจัดแสดงในวีคที่สอง ที่ห้อง401 ชั้น 4 หอศิลปวํมนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร BACC วึ่งในวีคนี้มีละครและการแสงดง 17 เรื่อง ให้เลือกชม ควรวางแผนเพื่อเตรียมตัวจัดตารางการดูละครล่วงหน้าค่ะ
จากผู้เขียนบท Women and the Lighthouse ผู้หญิงกับประภาคาร
ผู้หญิงกับประภาคาร เป็นงาน performance text ที่เขียนขึ้นจากนวนิยายเรื่อง To the Lighthouse ของ Virginia Woolf ซึ่งเป็นนวนิยายแนวกระแสสำนึก มีตัวละครมากมายและความคิดของตัวละครที่สลับซับซ้อนวนเวียนไปมา ระหว่างที่อ่านนวนิยายเรื่องนี้ ผู้เขียนได้เห็นมองเห็นภาพ คำพูด และเสียงในห้วงคำนึงของตัวละครในแบบ collage หรือภาพตัดแปะ และเมื่ออ่านจบก็ได้ลงมือเขียน performance text เรื่องนี้ตามภาพและเสียงที่ได้ยินเมื่ออ่านนวนิยาย โดยที่เขียนแต่ละฉากขึ้นโดยเอาคำที่ Virginia Woolf ใช้มาจัดเรียงใหม่ให้เป็นภาษาของตัวเอง และเรียบเรียงให้มีลักษณะคล้ายกับ blank verse หรือกลอนเปล่า แต่ยังคงมีบทพูดของตัวละครอยู่ และถึงแม้ว่างานชิ้นนี้จะเป็นเหมือนภาพปะติด แต่ก็ยังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในนวนิยายทั้งเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบ โดยที่โฟกัสไปยังตัวละครบางตัว ความรู้สึกบางอย่าง หรือเหตุการณ์บางเหตุการณ์ที่ได้เข้ามากระทบกับความคิดและความรู้สึกของผู้เขียน
-อรดา ลีลานุช –
Writer's note
Women and the Lighthouse is a performance text adapted from Virginia Woolf’s novel To the Lighthouse. While I was reading the novel, I saw some images, words, and the characters’ stream of consciousness in the form of a collage. After I finished reading the novel, I began writing from the images and words that I saw and heard while I was reading. I used Virginia Woolf’s words, but I rearranged them as my own in the form of blank verse with some dialogues. Even though the text is a collage, it still more or less tells the whole story of the novel, with the focus on some characters, some feelings, and some situations that spoke to me when I was reading the novel.
-Orada Lelanuja-
photo : Cheeranat.Photographer
